شریک درد باش نه دلیل آن؛ راز رابطه سالم:
تحقیقات نشون داده وقتی انسانها دردی رو با کسی که بهش اعتماد دارن به اشتراک میذارن، سطح کورتیزول (هورمون استرس) تا ۳۰٪ کاهش پیدا میکنه. جالبتر اینکه مغز در لحظه همدردی واقعی، همان نواحی مرتبط با تسکین درد فیزیکی رو فعال میکنه. پس انتخاب یک «شریک درد» واقعی بهمعنای استفاده از یک مسکن عصبی طبیعیست. سوال اینجاست: آیا تا به حال کسی رو پیدا کردی که حضورش حتی بدون حرف زدن دردت رو کم کنه؟
راهکار:
این جمله رو برعکسش هم میشه دید: گاهی آدمها ناخواسته دلیل درد میشن چون خودشون درماندهاند. شاید لازمه بهجای «شریک درد» اول «شریک آگاهی» پیدا کنیم. تجربهات در این باره چیه؟