نوازش روح در میان زخمها:
از نظر عصبشناسی، درد فیزیکی و طرد اجتماعی در یک شبکه مشترک در مغز پردازش میشوند. جالب اینجاست که احساس عشق و حمایت اجتماعی میتواند با فعالکردن سیستمهای پاداش (مثل دوپامین) و کاهش فعالیت آمیگدال (مرکز ترس)، واقعاً اثرات فیزیولوژیکی درد را کاهش دهد. آیا میتوان گفت عشق یک مسکن عصبی است؟
راهکار:
این حس عمیق را میتوان به یک اثر هنری تبدیل کرد. یک قطعه موسیقی کوتاه بنویسید یا یک نقاشی انتزاعی بکشید که این تضاد «زخم» و «نوازش» را بدون کلمات بیان کند.