وقتی میگویند مغرورم: داستان عزت نفس و عشق بیبازگشت:
از دیدگاه روانشناسی تکاملی، تخصیص عشق به افراد فاقد صلاحیت، هدر دادن منابع بقا است. مغز ما طراحی شده تا روی کسانی سرمایهگذاری کند که احتمال بازگشت عاطفی دارند. این تصمیم، فرار از خودفریبی است. جالب اینکه در پژوهشهای عصبشناختی، رد شدن از سوی معشوق، همان نواحی مغزی درد فیزیکی را فعال میکند؛ پس محافظت از خود، به معنای واقعی، جلوگیری از درد است. آیا خودخواهی سالم را با غرور اشتباه میگیریم؟
راهکار:
این جمله را از دریچهی «اقتصاد عاطفی» ببینید: شما سرمایهی محدودی از توجه و محبت دارید؛ خرج کردن آن برای کسی که بازدهی ندارد، نابخردانه است. این تصمیم، نشانهی هوش هیجانی بالاست، نه غرور. پس همانند یک سرمایهدار، سبد عاطفیتان را متنوع کنید اما روی داراییهای بیارزش سرمایهگذاری نکنید.