عشق به دست‌ها

عشق به دست‌هایی که هرگز لمس نشدند:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد مغز انسان وقتی کسی را دوست دارد، حتی بدون لمس فیزیکی، همان مسیرهای دوپامین و اکسی‌توسین فعال می‌شوند که در آغوش گرفتن واقعی. یعنی «لمس خیالی» هم شیمی مغز را تغییر می‌دهد. جالب اینجاست که عاشق شدن به بخشی از بدن که هرگز ندیده‌ای (مثل پشت دست‌ها) می‌تواند قوی‌تر از عشق به چهره باشد چون تخیل، جزئیات را کامل‌تر می‌کند. سوال: آیا این نوع عشق، آرمانی‌تر از عشق با لمس است؟

راهکار:

این حس رو می‌تونی به یک شعر کوتاه یا متن شخصی تبدیل کنی که هم‌حس‌های زیادی رو درگیر کنه. مثلاً بنویس «دست‌هایش را دوست دارم چون هنوز برایم رازند».