عشق به دروغ

عشق به دروغ‌های خود؛ پارادوکس خودفریبی:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که وقتی دروغی دلنشین به خود می‌گوییم، مناطق پاداش مغز (نوکلئوس اکومبنس) فعال‌تر از زمانی است که حقیقت تلخ را می‌شنویم. این یعنی مغز ما ترجیح می‌دهد در توهم شیرین بماند تا واقعیت ناخوشایند. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که این عشق به دروغ، همان امنیت کاذبی است که از حقیقت فرار می‌کند؟

راهکار:

این حس 'عشق به دروغ' در روانشناسی به 'ناهماهنگی شناختی' معروف است؛ جایی که دانستن حقیقت و عمل برخلاف آن، تنش ایجاد می‌کند.