عشق به ایران در شاهنامه

شعر میهن پرستی فردوسی درباره ایران:

در شاهنامه، واژه «ایران» ۷۲۰ بار به کار رفته و برخلاف تصور، تنها یک کشور نیست، بلکه «ایران‌شهر» مفهومی فرهنگی است که به قلمروی اهورایی و تمدنی اشاره دارد. جالب اینکه فردوسی با آنکه خود مسلمان بود، در تمام ۵۰ هزار بیت شاهنامه تقریباً هیچ واژه عربی به کار نبرد و زبان فارسی را از خطر نابودی نجات داد. این مقاومت زبانی، بزرگ‌ترین کنش میهن‌پرستانه خاموش تاریخ ادبیات است.

راهکار:

این شعر فردوسی عشق به خاک را نه به عنوان یک جغرافیای صرف، که به مثابه یک میراث اسطوره‌ای تصویر می‌کند. انگار وطن او همان روایت‌های مشترکی است که در دل ایرانیان جاری است. شاید امروز هم هویت ایرانی را بیش از آنکه در نقشه بجوییم، در همین قصه‌های کهن و زبان مشترک بازیابیم.