چرا هنوز به فکر کسی هستم که هیچوقت مال من نبود؟:
مغز انسان در دلبستگی نافرجام، همان مدارهای اعتیاد را فعال میکند. تحقیقات عصبشناسی نشان داده که دیدن چهرهی فرد مطلوبِ دستنیافتنی، دوپامین را در هستهی اکومبنس ترشح میکند دقیقاً مثل یک دوز کوچک کوکائین. این توهم «امکان» است که تو را در خاطره نگه میدارد، نه خودِ آن شخص. سؤال تند: آیا حاضر هستی بپذیری که داری به یک شبح در سیناپسهایت چنگ میزنی؟
راهکار:
این حس آشناست: مغز ما برای افراد وابستهای که هرگز به ما تعلق نداشتند، نورونهای آینهای فعال میکند و دوپامین را در خیالِ «چه میشد اگر» رها میسازد. نه ضعف است، نه عشق پاک؛ بلکه یک بازنشانی عصبی. اگر میخواهی از مدار خارج شوی، هر بار که یادش افتادی، یک فعالیت تازه و متفاوت را شروع کن تا آن مسیر عصبی بازنویسی شود.