نور در تاریکی کسی که لیاقتش را نداشت:
آیا میدانی در روانشناسی به این پدیده «سندروم ناجی» میگویند؟ یعنی فردی که مدام سعی میکند دیگران را از تاریکی نجات دهد، درحالیکه خودش را قربانی میکند. جالب اینجاست: مغز انسان وقتی در تاریکی به دیگری نور میدهد، دوپامین (همان هورمون پاداش) ترشح میکند و این چرخه اعتیادآور میشود. یعنی شاید تو به نور دادن معتاد شدهای، نه به آن فرد. سوال تیز: آیا تا به حال به این فکر کردهای که شاید آن شخص اصلاً برای نور ساخته نشده؟
راهکار:
این حس رو از زاویهای دیگه ببین: گاهی روشن کردن تاریکی دیگران، فقط خودت را خاموش میکند. ارزش تو به اندازه نوری که میدهی نیست، به اندازه جایی است که میدرخشی.