عشق از نظر یونگ

دنیا مال من وقتی تو رو دارم؛ عاشقانه‌ای با طعم کتاب یونگ:

در عشق اولیه، مغز دقیقاً مدار اعتیاد را فعال می‌کند؛ دوپامین همان‌قدر ترشح می‌شود که در مصرف کوکائین. از طرفی قشر پیش‌پیشانی که مسئول ارزیابی منطقی و نقد است غیرفعال می‌شود، برای همین طرف مقابل را «بی‌نقص» می‌بینیم. یونگ این را فرافکنی می‌نامید: ما عاشقِ خودِ آن شخص نیستیم، بلکه تصویری ناهشیار از کهن‌الگوی درون‌مان را روی او می‌اندازیم. پس ادعای «دنیا مال من وقتی تو را دارم» فقط یک احساس نیست؛ یک سازوکار زیستی و روانی است.

راهکار:

دنیایت را به بودنِ یک نفر گره زده‌ای؛ اما همان حس «مال من بودنِ دنیا» را می‌توانی به تواناییِ عشق ورزیدن در خودت وصل کنی. تو فقط «داشتنِ او» را نمی‌بینی؛ داری به تصویری از خودت نگاه می‌کنی که با او جان گرفته. این جمله، کمتر درباره «او» است و بیشتر درباره «تو»یی است که عاشقانه زندگی می‌کند.