دل‌نوشته: یکی دارم که نه فرشته است نه آدم؛ همه دنیای من:
در روانشناسی به این حالت «ایده‌آل‌سازی» می‌گویند؛ هنگام عشق، آمیگدال (مرکز ترس و قضاوت) کم‌کار و مدار دوپامین بیش‌فعال می‌شود. برای همین معشوق از خطا مبرا دیده می‌شود. پژوهش‌های هلن فیشر نشان می‌دهد عشق رمانتیک مسیرهای مغزی مشابه اعتیاد را فعال می‌کند؛ یعنی «همه‌چیز بودن» معشوق یک بازنویسی شیمیایی اولویت‌هاست، نه فقط شعار. در ادبیات فارسی، این تعلیق را «مقام حیرت» می‌خوانند؛ جایی که زمین و آسمان هر دو برای توصیف کم می‌آورند.
راهکار:
این توصیف در روانشناسی به ایده‌آل‌سازی نزدیک است؛ ذهن عاشق، خطاها را محو می‌کند تا معشوق را بی‌نقص ببیند. جذابیت متن شما در همان تعلیق میان آسمان و زمین است؛ عشق شدید همان مسیر پاداش مغز را فعال می‌کند و مرزهای قضاوت را کمرنگ می‌کند.