وجودت قشنگه؛ داشتنت قشنگتر؛ عاشقانه یعنی همین:
تحقیقات «اثر مالکیت» (Endowment Effect) در عصبشناسی نشان میدهد که مغز صرفاً به خاطر «داشتن» یک چیز، ارزش آن را در پردازش خود بالاتر میبرد؛ حتی وقتی آن چیز یک انسان باشد. یعنی «داشتنت» فقط یک حس عاطفی نیست، یک سوگیری شناختی است که وجود او را برای تو ارزشمندتر میکند. حالا سؤال این است: آیا عشقِ اصیل یعنی عبور از همین سوگیری و رها کردنِ «داشتن»؟
راهکار:
این جمله را میشود با مفهوم «داشتن در برابر بودن» از اریک فروم بازخوانی کرد؛ عشق اصیل نمیگوید «تو مال منی»، میگوید «من با تو رشد میکنم». یک بازنویسی تازه برای پست: «وجودت قشنگه، آزاد بودنت قشنگتر.»