آشیانه خالی

شبم از بی ستارگی، شب گور
در دلم پرتو ستاره ی دور
آذرخشم گهی نشانه گرفت
گه تگرگم به تازیانه گرفت
بر سرم آشیانه بست کلاغ
آسمان تیره گشت چون پر زاغ
مرغ شب خوان که با دلم می‌خواند
رفت و این آشیانه خالی ماند.
آهوان گم شدند در دل شب
آه از آن رفتگان بی برگشت

*هوشنگ ابتهاج*️