آرزوهای عجیب

عمری که در فریب آرزوهای عجیب گذشت:

مغز انسان برای «خواستن» یک سیستم پاداشِ جداگانه دارد؛ دوپامین قبل از رسیدن به هدف ترشح می‌شود، نه بعد از آن. یعنی لذت اصلی، پیش‌بینیِ رسیدن به آرزوست، نه خودِ رسیدن. به همین دلیل، آرزوی عجیبی هم که برآورده شود، سریع «عادی» می‌شود و ذهن دنبال توهمِ بعدی می‌گردد؛ به این چرخه «آسیاب لذت» می‌گویند. شاید عمر ما نه در فریب آرزوها، بلکه در گیرکردنِ دوپامین به «فانتزیِ تحقق» گذشته باشد.

راهکار:

این جمله را می‌توان برعکس دید: شاید عجیب‌بودن آرزوها نیست که فریبمان می‌دهد، بلکه «قطعیتِ خیالی» ماست که فکر می‌کند رسیدن یعنی پایانِ ماجرا. آرزوی عجیب، موتورِ آزمایش است؛ فریب وقتی شکل می‌گیرد که رسیدن را با تمام‌شدن اشتباه بگیریم.