آرزوی بزرگ: تنها نباشم و ترس از تنهایی:
آیا میدانستید که مغز انسان تنهایی را مثل درد فیزیکی پردازش میکند؟ پژوهشهای عصبشناسی نشان دادهاند که طرد اجتماعی همان نواحی از مغز را فعال میکند که در واکنش به درد جسمانی فعال میشوند. پس این آرزو نه فقط احساسی، بلکه یک غریزه بقاست. چه راههایی برای تبدیل تنهایی به فرصت خودشناسی میشناسید؟
راهکار:
این آرزو ریشه در یکی از قویترین غرایز انسانی دارد: نیاز به تعلق. پژوهشها نشان میدهد که تنهایی مزمن میتواند به اندازه کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز مضر باشد. شاید بتوان این نیاز را با تمرکز بر کیفیت ارتباطات به جای کمیت آن پاسخ داد.