لحظهای که فهمیدم خودم آرزوی خیلیها هستم:
پدیدهای در روانشناسی اجتماعی به نام «مقایسهٔ رو به بالا» میگوید ما مدام خود را با کسانی که وضعیت بهتری دارند قیاس میکنیم و ناراضی میشویم، بیآنکه بدانیم خودمان برای عدهای دیگر در جایگاه «بالاتر» قرار داریم. در واقع، درد حسرت انسان بیشتر از کمبود واقعی، از ناآگاهی نسبت به داشتهها ریشه میگیرد. جالب اینجاست که تحقیقات دانشگاه هاروارد نشان میدهد حتی برندگان لاتاری پس از یک سال به سطح شادی پایهٔ قبلی خود برمیگردند، اما کسی که روزانه سه نعمت کوچک را یادداشت کند، سطح رضایتش تا ۲۵٪ افزایش مییابد. حالا فکر کن: اگر هر کس میدانست که خودش «آرزوی محققشده»ٔ چند نفر است، آیا باز هم برای آرزوهای نکرده غصه میخورد؟
راهکار:
این دریافت مثل کشف یک تابلو نقاشی روی دیوار اتاق خودت است که همیشه فکر میکردی جای خالی است. یک تمرین ساده: امشب تصور کن کسی ناشناس، دقیقاً زندگی امروز تو را به عنوان بزرگترین آرزویش در دفترچهاش نوشته. کدام بخش زندگیات را بیشتر حسرت میخورد؟