هنوز هر قاصدک را به آرزوی تو میدمم:
در اساطیر سلتی، قاصدکها را 'گل فالبینی' مینامیدند؛ هر دانهاش پیشگویی برای عشق بود. از نگاه علمی، پراکندگی بذرها در باد تداعیگر فرستادن پیام به جهان است و مغز ما این الگو را به آرزو تعبیر میکند. اما نکته تکاندهنده: باد هر دانه را میپراکند، ولی فقط ۵ درصد آنها به خاک مناسب میرسند. چه طور است؟ آرزوهایتان چقدر شانس داشتهاند؟
راهکار:
قاصدکها نماد آرزوهای پراکندهاند؛ شاید آرزوی تو با هر بار دمیدن، نه برای بازگشت که برای رهایی از آن عشق است. خودِ عملِ فوت کردن، خودش یک مرهم است.