تو روشنی قلبمو گرفتی؛ نقل قول آریانفر از پادکست:
از نظر نوروساینس، وقتی کسی در نور عشق غرق میشه، مغز دوپامین زیادی ترشح میکنه. حالا اگه ناگهان اون نور رو ازت بگیرن (مثل پرت شدن به تاریکی)، سیستم پاداش مغز دچار افت شدید دوپامین میشه که میتونه احساس افسردگی و تاریکی رو شبیهسازی کنه. این پدیده به «انصراف از پاداش» معروفه و توی اعتیاد هم دیده میشه. آیا شما تجربه این تضاد رو داشتین؟
راهکار:
توی این جمله، پرت شدن به تاریکی رو میتونی به عنوان یه فرصت برای درک عمق نور قبلی ببینی. هر تاریکی، ارزش روشنی رو دوچندان میکنه.