شعر هویت ایرانی: از کاوه تا کوروش:
آیا میدانستی شاهنامهٔ فردوسی، فراتر از یک کتاب حماسی، یک «سیاستنامه» برای بقای هویت ایرانی پس از اسلام بود؟ فردوسی با اسطورهسازی و پیوند زدن به گذشتهٔ باستانی، ایران را در بحران هویت زنده نگه داشت. این مکانیسم روانی «تداوم نمادین» در جوامع بحرانزده تکرار میشود: وقتی حال سخت است، به گذشتهٔ شکوهمند پناه میبریم. سوال امروز: آیا اسطورههای جدیدی برای ساختن آینده نیاز داریم؟
راهکار:
این شعر بیش از آنکه توصیف واقعیت تاریخی باشد، بازتابی از احساس هویت جمعی است. اگر به دنبال درک ریشههای این نگاه هستی، پیشنهاد میکنم کتاب «ایران بین دو انقلاب» از یرواند آبراهامیان را بخوانی تا ببینی چگونه اسطورههای ملی در دوران معاصر ساخته و بازتولید میشوند.