آینده‌نگری و توکل

توکل به خدا و رهایی از نگرانی فردا:

در علوم اعصاب، نگرانی از آینده یعنی شبیه‌سازی خطرات فرضی توسط قشر پیش‌پیشانی؛ اما وقتی فرد به یک ناظر خیرخواه باور دارد، آمیگدال کمتر فعال می‌شود و پاسخ استرس کاهش می‌یابد. این اثر در مطالعات دعا و مدیتیشن نیز دیده شده است.

راهکار:

این جمله نوعی «واگذاری شناختی» است؛ ذهن وقتی مسئولیت نهایی را به نیرویی بزرگ‌تر می‌سپارد، از بار اضطراب پیش‌بینی رها می‌شود. در روان‌شناسی مثبت‌گرا به این حالت «اعتماد بنیادین» می‌گویند.