نگرانی از آیندهای که شاید در آن نباشیم:
نگرانی از آینده یک خطای محاسباتی مغز است: قشر پیشپیشانی ما آینده را شبیهسازی میکند اما خود را در آن شبیهسازی قرار نمیدهد. پژوهشها نشان داده هنگام فکر کردن به آینده، همان نورونهایی فعال میشوند که هنگام بهیادآوردن گذشته فعالاند؛ یعنی ما فقط «خاطره» آینده را میسازیم. جالبتر اینکه بدن ما بین واقعیت و پیشبینی تفاوت نمیگذارد، پس اضطراب، دردی است که از یک توهم ساخته میشود. آیا وقت آن نیست که با آینده مثل یک داستان ناتمام برخورد کنیم؟
راهکار:
بازتعریف: نگرانی ما درباره آیندهای نیست که حتماً میآید؛ درباره تصویری است که همین حالا ذهنمان ساخته است. پس نه با آینده طرفیم، نه با واقعیت؛ با یک فیلمنامه ذهنی طرفیم. جالب اینجاست که نویسنده همین فیلمنامه هم خودِ ما هستیم.