آن شرلی و پناه بردن به خیال برای زنده ماندن:
پناه بردن به خیال، در روانشناسیِ بقا یک مکانیسم تجربه‌ای شناخته می‌شود؛ مغز هنگام تهدید مداوم، شبکه حالت پیش‌فرض را بیش‌فعال می‌کند تا با ساختن دنیای جایگزین، استرس غیرقابل تحمل را کاهش دهد. پژوهش‌ها نشان می‌دهد خیال‌پردازی زنده، همان نواحی عصبی تجربه واقعی را فعال می‌کند؛ به همین دلیل پناهگاه خیالی واقعاً تسکین‌دهنده است. مرز این توانایی با «خیال‌پردازی ناسازگار» وقتی باریک می‌شود که لذت خیال، جای تعامل با واقعیت را بگیرد.
راهکار:
این اعتراف شاعرانه درواقع تصویر همان «بقای خلاق» است؛ جایی که خیال نه دروغ، بلکه ابزار مغز برای تحمل شرایط سخت می‌شود. می‌توانی با یک روایت کوتاه از همان خانه خیالی، مرز بین پناهگاه و زندان ذهنی را نشان بدهی؛ لحظه‌ای که واقعیت در می‌زند و آدم باید انتخاب کند.