چرا بعضیها بعد از محبت دیدن قیافه میگیرند؟:
در روانشناسی به این «سندرم قدرت تازه» میگویند؛ مغز برای رهایی از ناهماهنگی شناختی، محبت دیگران را نه یک رابطه، بلکه یک «ارزش ذاتی» تفسیر میکند. آدمی که سالها تحقیر شده، اولین نشانهی تأیید را با غرور پس میزند تا ضعفش لو نرود. این قیافهگرفتن یعنی ترس از وابستگی. آیا این رفتار را بیشتر در چه آدمهایی دیدهاید؟
راهکار:
این نگاه را میتوان با یک مثال روزمره بسط داد: کسی که سالها نادیده گرفته شده، اولین نشانهی توجه را چگونه برندهوار و نه قدردانانه تفسیر میکند؟