غم بزرگ سکوت میآورد؛ کم حرفی و لال شدن در غم:
در تصویربرداری عصبی، اندوهِ حاد فعالیت ناحیهٔ بروکا — مرکز تولید گفتار در مغز — را کم میکند؛ یعنی فردِ داغدار واقعاً نمیتواند جمله بسازد، نه اینکه نخواهد. روانشناسیِ سوگ هم به این حالت «سکوت سوگوارانه» میگوید: غریزههای اجتماعی برای صرفهجویی در انرژی خاموش میشوند تا ذهن مشغول پردازش ضربه باشد. مونتنی ناخودآگاه به یک یافتهٔ عصبشناختی اشاره کرده بود. آیا شما هم در میان غم بزرگ، واژهها را گم میکنید؟
راهکار:
همین که این متن را نوشتهای نشانه آن است که لال نشدهای؛ گاهی سکوت، پناهگاه است نه پایان صدا. غم بزرگ زبان را سنگین میکند، اما نوشتن میتواند صدایی باشد که بدون توضیح به کسی، راه خودت را باز کند.