چرخه وابستگی عاطفی؛ وقتی علت حال بد تنها آرامبند است:
در روانشناسی به این وضعیت «پیوند ترومایی» میگویند: مغز هنگام استرس کورتیزول ترشح میکند و اگر همان فرد منبع تسکین باشد، ترشح دوپامین و اکسیتوسین هم با او کدگذاری میشود. نتیجه، سیمکشیای است که درد و آرامش را در یک مسیر عصبی ادغام میکند و خروج از رابطه را شبیه ترک اعتیاد میسازد.
راهکار:
این پارادوکس را میشود اینطور چرخاند: آدمی که هم زخم میزند و هم مرهم است، در ذهن شما «آخرین منبع تسکین» ثبت شده، نه تنها راه نجات. مغز عادت کرده برای کاهش درد به همان نقطه بازگردد؛ اما تفاوت بین «آشنای دردناک» و «امنیت واقعی» را آهسته میتوان تشخیص داد.