هدف زندگی از نظر آلفرد آدلر: کمال و عشق به دیگران:
آدلر «علاقهٔ اجتماعی» را تنها معیار سلامت روان میدانست و معتقد بود تمام روانرنجوریها از فقدان آن ناشی میشود. جالب اینجاست که علم اعصاب امروز نشان میدهد کمک به دیگران مدار پاداش مغز را به اندازه غذا یا پول فعال میکند. در واقع تکامل، نوعدوستی را در سیستم لذت ما سیمکشی کرده. پارادوکس ماجرا این است که رسیدن به کمال فردی، دقیقاً وقتی ممکن میشود که از خودمحوری دست برداریم و با اجتماع پیوند بخوریم.
راهکار:
طبق نظریه آدلر، علاقه اجتماعی را میتوانید با همدلی آگاهانه در تعاملات روزانه پرورش دهید؛ مثلاً هر روز از خود بپرسید: «اگر جای طرف مقابل بودم، چه احساسی داشتم؟» این تمرین ساده مغز را به همکاری اجتماعی عادت میدهد.