آغوش امن بی قضاوت

کاش یکی بغلم کند؛ نیاز به همدلی و آغوش امن بی‌قضاوت:

در روان‌شناسی، آغوش امن فقط استعاره نیست؛ تماس پوستی با فشار ملایم گیرنده‌های لمسی را تحریک و کورتیزول را کاهش می‌دهد. پدیده‌ای به نام هم‌تنظیمی نشان می‌دهد سیستم عصبی انسان در حضور فرد امن، ضربان قلب و تنفس را هماهنگ می‌کند. مغز تفاوت چندانی بین امنیت فیزیکی و روانی قائل نمی‌شود؛ برای همین یک بغل واقعی می‌تواند احساس تنهایی و بی‌اعتمادی را موقتاً آرام کند.

راهکار:

این حس از نگاه روان‌شناسی نه ضعف، بلکه نیاز طبیعی مغز به هم‌تنظیمی است؛ مغز در شرایط خستگی عاطفی به دنبال حضور امن دیگری می‌گردد. جالب است که همان آغوش امن را می‌توان تا حدی با خودشفقتی شبیه‌سازی کرد: دست روی قلب، تنفس عمیق و گفتن جمله‌ای که دوست داری از دیگری بشنوی.