زندگی اگر آسان بود، با گریه شروع نمیشد:
از نظر عصبشناسی، گریه نوزاد در بدو تولد یک واکنش کاملاً فیزیکی و ضروری برای پر کردن ریهها با هوا و آغاز سیستم تنفسی است، نه یک اعلامیه فلسفی درباره سختی جهان. این پارادوکس جالبی است: آنچه ما به عنوان نماد رنج تفسیر میکنیم، در واقع مکانیسم آغاز حیات است. آیا این نشان میدهد که خود زندگی از تنش و تغییر حالت ساخته شده؟
راهکار:
این نگاه را میتوان اینگونه بازتعریف کرد: گریه در بدو تولد، یک مکانیسم بقای حیاتی برای باز کردن ریهها و تنفس اولیه است، نه نماد پیشبینی رنج. شاید زندگی نه با نماد رنج، بلکه با اولین عمل مبارزه برای زنده ماندن آغاز میشود.