آدمهای کثیف

آدما زاتشون کسیفه مثل هوای تهران:

دنیا کثیفه، آدماش کثیف‌تر:

دنیا کثیف نیست، فقط آدم‌ها کثیف‌اند:

آیا می‌دانستید روانشناسان به این پدیده «خطای اسناد بنیادین» می‌گویند؟ ما تمایل داریم رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت دهیم و رفتار خود را به موقعیت. وقتی دنیا را «کثیف» می‌بینیم، در واقع کثیفی دیگران را می‌بینیم، نه دنیا را. این جمله دقیقاً همان خطا را برملا می‌کند. سوال: آیا واقعاً آدم‌ها ذاتاً کثیف‌اند یا محیط آن‌ها را این‌طور کرده؟

راهکار:

اگر دنیا آینه است، پس آلودگی آدم‌ها را بازتاب می‌دهد؛ شاید وقت آن رسیده که آینه را تمیز کنیم، نه اینکه به دنیا فحش بدهیم.