فرق کسی که واقعاً خواب است با کسی که خودش را به خواب زده:
در روانشناسی به این پدیده «نادانی ارادی» (Willful Ignorance) می‌گویند: فرد آگاهانه اطلاعات ناراحت‌کننده را نادیده می‌گیرد تا از اضطراب دور بماند. جالب اینجاست که تحقیقات نشان می‌دهد حتی وقتی حقیقت سودمند باشد، باز هم ۴۰٪ افراد ترجیح می‌دهند در ناآگاهی بمانند. این یک مکانیسم دفاعی ظریف است: نه فراموشی، نه انکار کامل، بلکه یک «خواب انتخابی». سؤال تاو: آیا تا به حال خودت را به خواب زده‌ای تا از یک مکالمه سخت فرار کنی؟
راهکار:
این جمله اشاره به تفاوت میان ناآگاهی حقیقی و انکار آگاهانه دارد. در روانشناسی به این رفتار «نادانی ارادی» می‌گویند؛ جایی که فرد برای فرار از مسئولیت یا درد حقیقت، وانمود به ندانستن می‌کند. شاید بتوان این وضعیت را با یک ساده‌سازی روبرو کرد: «کسی که واقعاً خواب است، با یک تکان بیدار می‌شود؛ اما کسی که خودش را به خواب زده، برای بیداری نیاز به آینه‌ای دارد که خودش انتخاب کند.»