رفیقنماها؛ کسانی که فقط وقتی کارشان لنگ است پیدا میشوند:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «دوستی ابزاری» میگویند؛ رابطههایی که بر اساس مبادله منابع شکل میگیرند. طبق نظریه مبادله اجتماعی، انسانها ناخودآگاه سود و هزینه روابط را میسنجند و در شرایط بیثباتی، شبکه اطرافشان را برای بقا اسکن میکنند. جالبتر اینکه مغز ما برای تشخیص نیت همکاری، سیستم نورونهای آینهای را فعال میکند و ردپای رفتار فرصتطلبانه را زودتر از آنچه فکر میکنیم حس میکند.
راهکار:
این جمله را میشود تیزتر هم دید: آدمها اغلب نه از سر عشق، بلکه از سر نیاز وارد زندگی ما میشوند. رفاقت واقعی همان لحظهای معلوم میشود که کارشان راه بیفتد و همچنان بمانند؛ پس مرز بین «رفیق» و «مشتری» شاید فقط در ماندن بعد از رفع نیاز مشخص شود.