وقتی کسی به آدمها عادت نداره و دور و برش خلوت شده:
تحقیقات علوم اعصاب میگه مغز انسان برای ارتباط اجتماعی سیمکشی شده، اما وقتی کسی مدت طولانی در انزوا بمونه، مدارهای مربوط به همدلی و اعتماد کمفعال میشه تا از شدت درد ناشی از طرد شدن کم کنه. یعنی «عادت نداشتن به آدم» فقط یک حالت شخصیتی نیست؛ یک سازوکار بقاست که مغز برای محافظت ازت روشن کرده. تنها موندن خودش یه جور سپر میشه؛ سؤال اینه که کی حاضر میشی سپر رو زمین بذاری؟
راهکار:
این عادت نداشتن، نشانهٔ ضعف نیست؛ یک سپر محافظتی است که مغز برای کم کردن دردِ طرد شدن ساخته. شاید بشه آن را نه یک دیوار، بلکه دری نیمهباز دید؛ نیازی به عجله نیست، فقط کافی است گاهی اجازه بدهی کسی پشت همان در بایستد.