انتظارات بیجا از دیگران؛ وقتی توقع از خودشان ندارند:
در روانشناسی به این «سوگیری بازیگر-ناظر» میگویند: وقتی پای خودمان باشد، خطاها را به شرایط بیرونی ربط میدهیم؛ وقتی پای دیگران باشد، به شخصیت و تواناییهایشان. یعنی ذهن ما برای خودش همیشه تخفیف قائل میشود، اما برای تو نه. به همین دلیل بعضیها از تو چیزی را میخواهند که خودشان حتی نزدیکش هم نیستند. حالا سؤال این است: چطور بدون درگیر شدن، این انتظارات را مدیریت کنیم؟
راهکار:
این جمله در واقع توصیف «فرافکنی» است: آنها انتظاراتی را بر تو میگذارند که نمیخواهند در آینه خودشان ببینند. بازنویسی تازه: «انتظارات دیگران، آینهای است از ترسهای خودشان، نه معیار ارزش تو.»