آدم های نالایق

معذرت‌خواهی از خود برای محبت بیش از حد به آدم‌های نالایق:

مغز، مهربانی را شبیه قمار پاداش می‌دهد: هر بار بخشش به فرد نالایق، دوپامینِ «شاید عوض شود» را فعال می‌کند و چرخهٔ اعتیادوارِ بخشش بی‌پایان را می‌سازد. در قبیله‌های اولیه، سخاوت بی‌قید بقا را تضمین می‌کرد؛ امروز همان مدارِ کهن، دروازهٔ سوءاستفاده است.

راهکار:

این اعتراف، نه پایان مهربانی که آغاز تفکیک آن است: محبتت کم نبود، شناختت زودتر از رفتار آمد. حالا مهربانی می‌تواند پاداشِ رفتارِ درست باشد، نه پیش‌پرداختِ امید.