درد پنهان پشت خنده؛ چرا آدمهای خندهرو غمگیناند؟:
در روانشناسی بالینی به الگوی «افسردگی خندان» اشاره میشود: فرد در جمع میخندد و حتی شوخی میکند اما در خلوت علائم افسردگی دارد. جالبتر اینکه خنده در مسیر تکامل نخستیها اول یک سیگنال صلحطلبی و بازی بوده، نه حتماً نشانهی شادی؛ پس خنده میتواند هم درد را بپوشاند و هم به دیگران بگوید «خطری نیست». شاید همین دو عملکرد، همان «درد دوم» باشد. کدامیک در زندگیتان سنگینتر است: دردی که میخندید یا دردی که پنهان میکنید؟
راهکار:
این گفته را میتوان معکوس دید: خندهای که از سر ناچاری باشد، درد را دوبرابر میکند، اما خندهی خودجوش و واقعی دقیقاً همان دارویی است که مغز برای کمکردن درد ترشح میکند. پس شاید پیام این جمله، دعوت به حواسجمعی به آدمهای همیشهخندان نباشد، بلکه یادآوری قدرت شفابخش خندهی صادقانه است.