آدم های فصلی، یک عمری و درسی؛ سه شکل ورود به زندگی:
اثر زیگارنیک می‌گوید مغز کارهای ناتمام را بهتر از تمام‌شده‌ها به‌خاطر می‌سپارد؛ برای همین آدم‌های فصلی که بی‌پایان رسمی رفته‌اند، در حافظه بلندمدت پررنگ‌ترند. در اقتصاد رفتاری، «هزینه هدررفته» باعث می‌شود دیرتر رابطه را رها کنیم، حتی وقتی تاریخ انقضایش گذشته است. پژوهش گاتمن نشان می‌دهد ماندگاری رابطه به ظرفیت ترمیم بعد از تعارض وابسته است، نه نبود تعارض. یعنی تفاوت آدم یک‌فصل و یک‌عمر، نه شدت عشق، بلکه الگوی بازسازی پس از شکاف است.
راهکار:
در این مدل، «درس» همیشه پایانیافته نیست؛ گاهی یک رابطه در دستهٔ اشتباه ثبت شده. اگر آدم یک‌فصل را یک‌عمری فرض کنیم، توقع رابطه را مسموم می‌کند. برعکس، اگر آدم یک‌عمری را فصلی ببینیم، از عمقش جا می‌مانیم. شاید معیار دقیق‌تر این باشد: آدم‌ها نه بر اساس زمان، بلکه بر اساس ظرفیت تغییر در کنار تو دسته‌بندی می‌شوند؛ بعضی‌ها فقط شاهد یک فصل‌اند و بعضی در تمام فصل‌ها با تو تغییر می‌کنند.