فرشتهای در میان آدمهای خاکی: جملهای که دل میبرد:
در اساطیر سامی، انسان از گِل (خاک) و فرشته از نور آفریده شده. جنس نور خطا نمیکند و فنا نمیپذیرد. اینجا تو از اساس مادّی خاکیها جدا شدهای و به جنس نور نسبت داده شدهای؛ یک جهش هستیشناختی در چشم گوینده. جالب است که در روانشناسیِ عشق، «آرمانیسازی» معشوق مرحلهای رایج است، اما وقتی پای فرشته و نور به میان میآید، یعنی آن شخص برای تو مرزهای معمول یک انسان را درنوردیده. حالا پرسش: اگر روزی همان فرشته خطا کند، آیا تو هنوز او را از نور میدانی یا به خاک برمیگردانی؟
راهکار:
این جمله را میتوانی با یک خودکار رنگی روی یک تکه کاغذ کاهی یادداشت کنی و لای کتابی که میخواند بگذاری؛ غافلگیری کوچک، تأثیر خیلی بزرگی دارد.