آدم خوب نداریم؛ فقط بعضیا کمتر عوضین:
تو روانشناسی به این میگن «خطای بنیادی اسناد»: وقتی یه نفر اشتباه میکنه، اون رو به شخصیتش ربط میدیم («عوضیه») ولی اشتباه خودمون رو به شرایط («فقط یه بار بود»). یعنی چیزی که به اسم «آدم خوب نبودن» بقیه میبینی، اغلب فیلتر ذهنیت خودته، نه واقعیتشون. جالبتر اینکه آزمایشها نشون دادن آدمها به کسی که عیب کوچیک داره بیشتر اعتماد میکنن تا آدم بینقص. پس «کمتر عوضی» شاید همون نقطه اعتماده.
راهکار:
میشه از زاویه دیگه هم نگاه کرد: کسی که «کمتر عوضیه» شاید داره با همه زخمهاش هنوز خوبی رو انتخاب میکنه؛ یعنی آدم خوب وجود داره، فقط با لایههایی از ترس و تجربه.