بیعدالتی و تحمل درد؛ وقتی فقط قشنگتر رنج میکشیم:
آزمایش سلیگمن در ۱۹۶۷: سگهایی که شوک غیرقابلکنترل دریافت میکردند، بعداً حتی وقتی راه فرار باز بود، فقط ناله میکردند و دراز میکشیدند. این «درماندگی آموختهشده» دقیقاً همان مکانیسمی است که زیرِ «قشنگ تحمل کردن درد» خوابیده: زیباییِ صبر میتواند تبدیل به توجیهی برای ماندن در بیعدالتی شود. آیا جامعهای که درد را تقدیس میکند، مبارزه را فراموش میکند؟
راهکار:
ادامهی این نگاه، پرسش از «آیا تحمل زیبا یک فضیلت است یا یک سازوکار بقا؟» است؛ همین ابهام، متن را از مرثیه به اندیشه تبدیل میکند.