عیب جویی از دیگران

موی شکافی از عیب دیگران و کوری از عیب خود:

پند حافظ: عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت:

مغز ما به‌طور پیش‌فرض «خطای بنیادی اسناد» دارد: اشتباهات خود را به شرایط و اشتباهات دیگران را به شخصیت‌شان نسبت می‌دهد. حافظ با این بیت، چهار قرن قبل از روانشناسی مدرن، سوگیری شناختی ما را نشانه رفته است. این یعنی سرزنش «رندان» نه نشانه تقوا، که خطای مغزی است. چند درصد از قضاوت‌های روزانه‌تان ناشی از همین خطاست؟

راهکار:

از نگاه حافظ، رها کردن عیب‌جویی نه یک فضیلت اخلاقی، که یک استراتژی روانی برای حفظ آرامش است. وقتی گناه دیگران بر تو نوشته نمی‌شود، چرا بار روانی‌اش را حمل می‌کنی؟ این بیت را مثل یک مانترا تکرار کن تا از قضاوت رها شوی.