اعتماد کردن سخت است

اعتماد زمان میبرد و زمان از بین میبرد:

پارادوکس اعتماد؛ آب حیات و مرگ:

آب همزاد زندگی و مرگ است: بدن انسان حدود ۶۰٪ آب است، اما خفگی با آب (غرق‌شدگی) سالانه جان صدها هزار نفر را می‌گیرد. اعتماد به آب، اعتماد به یک پارادوکس است؛ همان مولکول حیات‌بخش می‌تواند محیط مرگ‌آور شود. اعتماد همیشه ریسک را حذف نمی‌کند، فقط احتمال همزیستی با خطر را می‌پذیرد. آیا بدون خطر می‌توان اعتماد کرد؟

راهکار:

این متن اعتماد را از «اطمینان کامل» به «پذیرش ریسک» جابه‌جا می‌کند. آب نه خیانت می‌کند نه وفاداری؛ ذاتش دوگانه است: حلال و غرق‌کننده. اعتماد هم حذف خطر نیست؛ انتخاب آگاهانه‌ی همزیستی با احتمالات است. می‌توان آن را مثل شنا دید: نه انکار آب، نه سپردن کامل وزن، بلکه یادگیری شناوری.