چرا فکر میکنیم این یکی با بقیه فرق دارد؟:
مغز انسان برای پیشبینی تهدید، از الگوهای قدیمی استفاده میکند؛ به همین دلیل بعد از چند تجربه بد، هر آدم تازه را هم با همان لنز میخواند. در نظریه دلبستگی به این کار «تعمیم طرحوارهای» میگویند: سیستم عصبی برای صرفهجویی، تفاوتهای جزئی را نادیده میگیرد تا سریع قضاوت کند. نتیجه؟ «این یکی فرق داره» اغلب قربانی خاطره هیجانی قبلی میشود، نه واقعیت آن آدم.
راهکار:
در روانشناسی به این حالت «خطای دسترسپذیری» میگویند: چون تجربههای قبلی دردناک در ذهن برجستهاند، تفاوت دیدنِ مورد تازه را انکار میکنیم. آدمها همیشه یکسان نیستند؛ اما تا وقتی فقط به ذات گرسنه فکر کنیم، نشانههای واقعی تغییر را هم نخواهیم دید.