خاصش میکنی و آخرش ناامیدت می‌کنه:
در روان‌شناسی به این چرخه «ایده‌آل‌سازی و بی‌ارزش‌سازی» می‌گویند؛ ذهن برای فرار از ابهام رابطه، اول طرف را کامل می‌بیند و با اولین خطا کل تصویر را سیاه می‌کند. این الگو در افراد با ترس از صمیمیت رایج‌تر است. مغز تفاوت بین «خاص بودن» و «سرمایه‌گذاری عاطفی» را تشخیص نمی‌دهد؛ هرچه بیشتر هزینه کنی، برای کاهش ناهماهنگی شناختی، طرف را خاص‌تر می‌بینی.
راهکار:
به این حالت «ایده‌آل‌سازی» می‌گویند؛ ذهن برای جبران تنهایی، طرف را استثنایی می‌بیند و واقعیت را نادیده می‌گیرد. شاید آن آدم خاص نبوده، بلکه نیاز تو به معنا بوده که او را خاص کرده است.