اعتماد به مردان

تنها مردی که می‌توان بهش اعتماد کرد:

مردها همه بچه‌اند؛ بررسی روانشناسی خودفریبی و بی‌اعتمادی:

در نظریه بازی‌های اریک برن، ما سه حالت 'والد'، 'بالغ' و 'کودک' داریم. کودک ناسازگار ممکن است در بزرگسالی با فریب و نقش‌بازی، اطرافیان را کنترل کند: دقیقاً همان 'ادای آدم بزرگ‌ها' که شما می‌گویید. حتی خودفریبی هم نوعی بازی روانی برای فرار از صمیمیت است. آیا این الگو میان زنان هم رایج است؟

راهکار:

این دیدگاه می‌تواند فراتر از جنسیت باشد: وقتی از آسیب‌پذیری می‌گریزیم، همه ما ممکن است نقاب بزرگسالی بزنیم و به خودمان دروغ بگوییم. شاید شناخت کودک درون، کلید اعتماد واقعی باشد.

جمله معروف شیما کاتوزیان درباره اعتماد نکردن:

در روانشناسی اجتماعی، پدیده‌ای به نام «تعمیم افراطی» وجود دارد که در آن یک تجربه منفی با یک فرد، باعث می‌شود کل یک گروه (مثلاً «همه مردان») را با همان صفات منفی ببینیم. این مکانیسم دفاعی ذهن برای جلوگیری از آسیب‌های آینده است، اما می‌تواند قضاوت را مخدوش و فرصت‌های ارتباط سالم را محدود کند. آیا این کلی‌سازی گاهی لازمه بقای عاطفی است؟

راهکار:

این احساس که همه افراد یک گروه یکسان هستند، یک «سوگیری کلی‌نگری» است که پس از یک تجربه دردناک شکل می‌گیرد. شناسایی این سوگیری می‌تواند فضای ذهنی را برای قضاوت‌های منصفانه‌تر در آینده باز کند.