قمار زندگی: چرا اعتماد کردن بزرگترین ریسک است؟:
تحقیقات عصبشناختی نشون داده که تصمیم به اعتماد کردن، همان نواحی از مغز را فعال میکند که در شرطبندیهای مالی و ریسکپذیری دخیل هستند. جالب اینجاست که هورمون اکسیتوسین که به «هورمون عشق» معروف است، سطح ترس از خیانت را کاهش میدهد و اعتماد را تسهیل میکند. پس شاید زندگی واقعاً یک قمار بیوشیمیایی باشد!
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهی نظریهی بازیها هم دید: در «معمای زندانی»، اعتماد کردن بهترین نتیجه را برای هر دو طرف دارد، ولی همیشه ریسک خیانت هست. شاید زندگی واقعی هم دقیقاً همین باشد: شرطبندی روی خوبی دیگران.