دلیل واقعیتر بودن زخمهای نامرئی:
مغز انسان در پردازش درد فیزیکی و عاطفی مسیرهای عصبی مشابهی را فعال میکند – یعنی طرد شدن واقعاً مانند ضربه خوردن درد دارد. جالب اینجاست که دردهای پنهان حتی بیشتر فعالسازی میکنند چون با قشر پیشپیشانی (مرکز قضاوت اجتماعی) ترکیب میشوند. برای ذهن، ندیدن یک زخم معادل «تأیید نشدن» است و این خود درد را چندبرابر میکند. سوال: آیا تا به حال سعی کردهای زخم نامرئیات را با کلمات برای دیگران «مرئی» کنی؟
راهکار:
این جمله یادآور «قاعده نادیدنیها» در روانشناسی است: دردهای بدون شاهد مادی، اغلب توسط دیگران کوچک شمرده میشوند. پیشنهاد میکنم اگر این حس را تجربه میکنی، یک بار برای خودت بنویس که این زخم چه شکلی است و چه چیزی آن را تسکین میدهد – نه برای دیگران، برای خودت.