عشقی که نقصهایت را ندید:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که در مراحل اولیه عشق، دوپامین و اکسیتوسین مغز را چنان غرق میکنند که نقصها در هالهای از کمال پنهان میشوند – این پدیده «سوگیری آرمانسازی» نام دارد. جالب اینجاست که حتی پس از پایان رابطه، خاطرهی این «بینقصی» میتواند تا سالها دوام بیاورد. آیا واقعاً عشق بدون دیدن نقصها، ارزشمندتر است یا فقط توهمی شیمیایی؟
راهکار:
این نوع عشق نادر و عمیق است. اگر دلت میخواهد این احساس را در رابطهات پایدار کنی، شاید وقت آن رسیده که دربارهی مرزهای پذیرش و واقعبینی صحبت کنی. عشق واقعی نه کور است، بلکه نقصها را میبیند و باز هم انتخاب میکند.