عشق یکطرفه و الگوی عاشق شدن به کسی که عاشق دیگری است:
این الگو در روانشناسی «لیمرنس» نام داره: حالتی که ذهن ما رو به اعتیاد شیمیایی به نشانههای مبهم علاقه از طرف مقابل تبدیل میکنه. جالب اینجاست که مغز در حالت بیپاسخی، دوپامین بیشتری ترشح میکنه تا وقتی پاسخی مثبت میگیره - دقیقاً مثل ماشین قمار. هر چه دستنیافتنیتر، اعتیادآورتر. سوال به جامعه: آیا تا حالا دقت کردید چقدر از این نوع عشق در ادبیات فارسی ستایش شده؟
راهکار:
نگاه کن از زاویهای دیگر: این الگو دقیقاً شبیه «چرخه تعقیب و فاصله» در روانشناسی روابطه. وقتی به کسی جذب میشیم که خودش درگیر دیگریست، ناخودآگاه از ترس صمیمیت واقعی فرار میکنیم. سوال اینه: آیا واقعاً عاشق اون شخصی یا عاشق دردِ دستنیافتنی بودن؟