عاشق آدم معمولی

تو معمولی بودی، من بودم که خاص می‌دیدمت:

در روان‌شناسی به این «توهم مثبت» می‌گن؛ وقتی عاشق می‌شیم، دوپامین و اکسیتوسین سیستم قضاوت و تحلیل انتقادی مغز رو موقتاً خاموش می‌کنن تا بتونیم با وجود نقص‌ها، به آدمی وابسته بشیم. این جایگزینیِ واقعیت با «تصویر ایده‌آل» یه مکانیزم تکاملیه و بعد از ۶ تا ۱۸ ماه شروع به محو شدن می‌کنه؛ برای همین اکثر روابط همون دوران دچار بحران می‌شن. اگه این پردازشِ خاص‌بینانه از بین بره، رابطه واقعی شروع می‌شه یا تموم؟

راهکار:

شاید «معمولی» فقط برچسبی باشه که بعد از تمام شدن نگاه عاشقانه به آدم‌ها می‌چسبونیم؛ اون لحظه که کسی رو این‌طور می‌بینیم، خود اون نگاه داره ما رو خاص می‌کنه.