پارادوکس عقل و جنون در شهر دیوانگان:
آیا میدونین تو روانشناسی به این حالت «پارادوکس عقل در محیط ناسالم» میگن؟ یه آزمایش کلاسیک نشون داده وقتی اکثریت یه گروه به اشتباه پاسخ میدن، فرد عاقل احساس میکنه خودش اشتباه میکنه حتی اگه حق با خودش باشه. این دقیقاً همون ترس از طرد شدنیه که جملهات رو تبدیل به یه واقعیت تلخ میکنه. توی چنین شهری، شاید تنها راه بقا اینه که به «عقل جمعی» شک کنی.
راهکار:
این جمله مثل یه آینه برای جامعهی امروز عمل میکنه؛ تو دنیایی که اینقدر فشار برای همرنگی هست، گاهی عاقلترین کار همون پذیرفتن اینه که بقیه تو رو دیوونه ببینن. یکم از بیرون به خودت نگاه کن: آیا واقعاً اونایی که 'عاقل' رفتار میکنن، توی یه جمع نادرست، بیعقل نیستن؟