ما سیگار کسی نیستیم که به ما عادت کند:
آیا میدانستی که مغز انسان در مواجهه با عادتها، دوپامین را نه برای لذت بردن از خود عادت، بلکه برای پیشبینی آن آزاد میکند؟ یعنی وقتی کسی به تو عادت میکند، دیگر تو را نمیبیند، فقط منتظر «دوز بعدی» حضور توست. این همان دامی است که اعتیاد عاطفی را از عشق واقعی جدا میکند: یکی نیاز به تکرار دارد، دیگری نیاز به انتخاب. سوال اینجاست: آیا حاضریم برای کسی «انتخاب» باشیم، نه «عادت»؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک تجربهٔ تلخ بیرون زده. اگر بهدنبال بازتعریف رابطهای هستی که در آن نه عادت باشی نه معتاد، شاید وقتش رسیده که مرزهای وابستگی رو با گفتگوی صریح و تعریف نیازهای واقعی جابجا کنی. رابطهای که فقط بر پایهٔ عادت بنا شده، مثل سیگار میمونه: اول لذتبخش، بعد سمی.